Ο ασθενής πάσχει από κίρρωση του ήπατος (Child-Pugh A). Η φλουοξετίνη μεταβολίζεται εκτεταμένα στο ήπαρ και η ηπατική δυσλειτουργία παρατείνει τον χρόνο ημίσειας ζωής της, απαιτώντας προσαρμογή της δοσολογίας.
Η σπειρονολακτόνη χρησιμοποιείται συχνά στην κίρρωση, ωστόσο απαιτείται στενή παρακολούθηση των ηλεκτρολυτών, καθώς υπάρχει κίνδυνος υπερκαλιαιμίας και υπερχλωριαιμικής οξέωσης στους κιρρωτικούς ασθενείς.
Η προπρανολόλη χορηγείται συχνά για την προφύλαξη στην πυλαία υπέρταση, όμως σε κιρρωτικούς ασθενείς μπορεί να επιδεινώσει την ηπατική λειτουργία και να πυροδοτήσει ηπατική εγκεφαλοπάθεια.
Λόγω της ηπατικής νόσου του ασθενούς, ο μεταβολισμός της ομεπραζόλης ενδέχεται να είναι μειωμένος, καθιστώντας αναγκαία τη χρήση χαμηλότερης δόσης.
Η αλλοπουρινόλη πρέπει να χορηγείται με προσοχή σε ασθενείς με ηπατική βλάβη, όπως η κίρρωση του συγκεκριμένου ασθενούς.
Ο ασθενής αναφέρει κοιλιακή διάταση, μετεωρισμό και επιγαστρικό άλγος. Αυτά τα συμπτώματα ταυτίζονται με τις συχνές γαστρεντερικές ανεπιθύμητες ενέργειες της τενοφοβίρης, γεγονός που χρήζει διαφορικής διάγνωσης (αν οφείλονται στο φάρμακο ή στην κίρρωση).
Μηχανισμός: Η ταυτόχρονη χρήση αλλοπουρινόλης με φάρμακα που δρουν στο Κεντρικό Νευρικό Σύστημα, όπως η φλουοξετίνη, μπορεί να οδηγήσει σε αθροιστική κατασταλτική δράση.
Συνέπεια: Αυξημένος κίνδυνος υπνηλίας, μειωμένης εγρήγορσης και καταστολής του ΚΝΣ.
Μηχανισμός: Παρότι η συγκεκριμένη αλληλεπίδραση (κίνδυνος υπονατριαιμίας) δεν εντοπίστηκε κατά την αρχική σάρωση των διεθνών φαρμακολογικών δεδομένων, το επίσημο SPC αναφέρει ρητά ότι η φλουοξετίνη μπορεί να προκαλέσει υπονατριαιμία, η οποία επιτείνεται από τη συγχορήγηση διουρητικών όπως η σπειρονολακτόνη. Παράλληλα, βάσει των διεθνών δεδομένων, υπάρχει κίνδυνος ενίσχυσης της ορθοστατικής υπότασης.
Συνέπεια: Αυξημένος κίνδυνος εμφάνισης κλινικά σημαντικής υπονατριαιμίας (ιδιαίτερα επικίνδυνη σε κιρρωτικούς ασθενείς) και ορθοστατικής υπότασης.
Μηχανισμός: Η φλουοξετίνη είναι ισχυρός αναστολέας του ισοενζύμου CYP2D6. Η προπρανολόλη μεταβολίζεται εν μέρει από το CYP2D6, συνεπώς η συγχορήγηση μπορεί να αυξήσει τα επίπεδα του β-αποκλειστή στο πλάσμα, ενισχύοντας τις φαρμακολογικές του δράσεις.
Συνέπεια: Κίνδυνος εμφάνισης υπερβολικού β-αποκλεισμού, που εκδηλώνεται με βραδυκαρδία, υπόταση και πιθανή επιδείνωση της καρδιακής παροχής.
Μηχανισμός: Παρότι η συγκεκριμένη αλληλεπίδραση (συνεργική υποτασική δράση) δεν εντοπίστηκε κατά την αρχική σάρωση των διεθνών φαρμακολογικών δεδομένων, το επίσημο SPC αναφέρει ρητά ότι η σπειρονολακτόνη εντείνει τη δράση των αντιυπερτασικών φαρμάκων. Επιπλέον, βάσει διεθνών δεδομένων, ο συνδυασμός διουρητικών και β-αποκλειστών μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο υπεργλυκαιμίας.
Συνέπεια: Αυξημένος κίνδυνος συμπτωματικής υπότασης (ιδίως σε κιρρωτικό ασθενή με πιθανή αγγειοδιαστολή) και πιθανές μεταβολικές διαταραχές (υπεργλυκαιμία).