Ο ασθενής αναφέρει ιστορικό γαστροοισοφαγικής παλινδρόμησης και καούρες. Το DUOPLAVIN περιέχει ακετυλοσαλικυλικό οξύ (ΑΣΟ), το οποίο μπορεί να επιδεινώσει τα γαστρεντερικά συμπτώματα και να αυξήσει τον κίνδυνο γαστροδωδεκαδακτυλικού έλκους ή αιμορραγίας. Η συγχορήγηση με το ZURCAZOL (παντοπραζόλη) είναι ορθή ως γαστροπροστασία, αλλά απαιτείται κλινική εγρήγορση.
Ο ασθενής πάσχει από στεφανιαία νόσο (stent, οπισθοστερνικό άλγος). Το DUODART (λόγω της ταμσουλοσίνης) μπορεί να προκαλέσει ορθοστατική υπόταση, η οποία σε συνδυασμό με την υποκείμενη ισχαιμική καρδιοπάθεια και τη λήψη β-αποκλειστή (LOPRESOR) μπορεί να μειώσει επικίνδυνα την αιμάτωση του μυοκαρδίου.
Μηχανισμός: Η κλοπιδογρέλη (συστατικό του DUOPLAVIN) δρα ως αναστολέας των πρωτεϊνών μεταφορέων (όπως το BCRP), με αποτέλεσμα να μειώνει την ηπατική πρόσληψη και απέκκριση της ροσουβαστατίνης (CRESTOR). Αυτό οδηγεί σε σημαντική αύξηση της συστηματικής έκθεσης (AUC) της ροσουβαστατίνης (έως και 2 φορές).
Συνέπεια: Η αυξημένη συγκέντρωση ροσουβαστατίνης στο πλάσμα αυξάνει δοσοεξαρτώμενα τον κίνδυνο μυοπάθειας και ραβδομυόλυσης.
Μηχανισμός: Η κλοπιδογρέλη είναι προφάρμακο και απαιτεί βιομετασχηματισμό από το CYP2C19 για να μετατραπεί στον ενεργό της μεταβολίτη. Οι αναστολείς αντλίας πρωτονίων (PPIs) αναστέλλουν το CYP2C19. Ωστόσο, η παντοπραζόλη (ZURCAZOL) είναι ασθενής αναστολέας του ενζύμου σε σχέση με άλλους PPIs (π.χ. ομεπραζόλη) και προκαλεί μόνο μικρή μείωση στον ενεργό μεταβολίτη.
Συνέπεια: Υπάρχει θεωρητικός κίνδυνος ελαφράς μείωσης της αντιαιμοπεταλιακής δράσης της κλοπιδογρέλης, αν και η κλινική σημασία με την παντοπραζόλη θεωρείται μικρή. Παρόλα αυτά, μελέτες παρατήρησης εφιστούν την προσοχή.
Μηχανισμός: Παρότι η συγκεκριμένη αλληλεπίδραση δεν εντοπίστηκε κατά την αρχική σάρωση των διεθνών φαρμακολογικών δεδομένων, το επίσημο SPC αναφέρει ρητά ότι η ταυτόχρονη χορήγηση ταμσουλοσίνης (άλφα1-αδρενεργικός ανταγωνιστής) με αντιυπερτασικά φάρμακα, όπως η μετοπρολόλη (β-αποκλειστής), οδηγεί σε αθροιστική αγγειοδιασταλτική και υποτασική δράση.
Συνέπεια: Αυξημένος κίνδυνος συμπτωματικής ορθοστατικής υπότασης, ζάλης και συγκοπής. Σε ασθενή με στεφανιαία νόσο, η απότομη πτώση της πίεσης μπορεί να προκαλέσει αντανακλαστική ταχυκαρδία ή μειωμένη στεφανιαία άρδευση, επιδεινώνοντας το οπισθοστερνικό άλγος.