Iatriki
Syntagi
.com
συνθεση
•
ελεγχος
•
αντικατασταση
Η ασθενής είναι 82 ετών και πάσχει από ΧΑΠ με ενεργή επιδείνωση δύσπνοιας στην ηρεμία. Οι βενζοδιαζεπίνες προκαλούν δοσοεξαρτώμενη καταστολή του αναπνευστικού κέντρου, γεγονός που μπορεί να αποβεί μοιραίο σε ασθενείς με χρόνια αναπνευστική ανεπάρκεια. Επιπλέον, η ηλικία της αυξάνει τον κίνδυνο υπερκαταστολής και πτώσεων, ειδικά σε συνδυασμό με την αναφερόμενη γενική αδυναμία.
Η ασθενής παρουσιάζει επιδείνωση δύσπνοιας στην ηρεμία και συριγμό. Αυτή η κλινική εικόνα εγείρει την ισχυρή υποψία παράδοξου βρογχόσπασμου, ο οποίος αποτελεί μια σπάνια αλλά απειλητική για τη ζωή ανεπιθύμητη ενέργεια των εισπνεόμενων φαρμάκων. Απαιτείται άμεση διαφορική διάγνωση μεταξύ παρόξυνσης ΧΑΠ και παράδοξου βρογχόσπασμου.
Η ασθενής αναφέρει γενική αδυναμία. Η λήψη των διφωσφονικών απαιτεί αυστηρά η ασθενής να παραμείνει σε όρθια ή καθιστή θέση για τουλάχιστον 30 λεπτά μετά τη λήψη, προκειμένου να αποφευχθεί σοβαρός οισοφαγικός ερεθισμός ή εξέλκωση. Η γενική αδυναμία μπορεί να καταστήσει αυτή την οδηγία δύσκολη στην εφαρμογή.
Μηχανισμός: Η σερτραλίνη δύναται να μειώσει την αποτελεσματικότητα της λεβοθυροξίνης, πιθανώς μέσω επαγωγής των ηπατικών ενζύμων που αυξάνουν την κάθαρση της θυροξίνης ή μέσω ανταγωνισμού στη σύνδεση με τις πρωτεΐνες του πλάσματος. Αυτό οδηγεί σε αύξηση των επιπέδων της TSH και απορρύθμιση του υποθυρεοειδισμού.
Συνέπεια: Κίνδυνος υποτροπής των συμπτωμάτων του υποθυρεοειδισμού (π.χ. επιδείνωση της γενικής αδυναμίας που ήδη αναφέρει η ασθενής).
Μηχανισμός: Η απορρόφηση της λεβοθυροξίνης εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το όξινο γαστρικό περιβάλλον. Η ομεπραζόλη, ως αναστολέας της αντλίας πρωτονίων (PPI), αυξάνει το ενδογαστρικό pH, μειώνοντας σημαντικά τη διάλυση και την επακόλουθη εντερική απορρόφηση της λεβοθυροξίνης.
Συνέπεια: Μειωμένη βιοδιαθεσιμότητα της λεβοθυροξίνης, οδηγώντας σε υποθεραπευτικά επίπεδα και πιθανή κλινική επιδείνωση του υποθυρεοειδισμού.
Μηχανισμός: Η σερτραλίνη (Zoloft) δύναται να προκαλέσει δοσοεξαρτώμενη παράταση του διαστήματος QTc. Η σαλμετερόλη (β2-αγωνιστής στο Seretide) μπορεί επίσης να προκαλέσει καρδιαγγειακές επιδράσεις, συμπεριλαμβανομένης της υποκαλιαιμίας και της ταχυκαρδίας, οι οποίες δρουν αθροιστικά αυξάνοντας τον κίνδυνο κοιλιακών αρρυθμιών (π.χ. Torsades de Pointes).
Συνέπεια: Αυξημένος κίνδυνος εμφάνισης επικίνδυνων κοιλιακών αρρυθμιών, ιδιαίτερα σε ηλικιωμένους ασθενείς με πιθανές υποκείμενες καρδιοπάθειες.
Μηχανισμός: Η ομεπραζόλη αναστέλλει τα ηπατικά ισοένζυμα, κυρίως το CYP2C19 και σε μικρότερο βαθμό το CYP3A4. Η αλπραζολάμη μεταβολίζεται εκτενώς από το CYP3A4. Η αναστολή του μεταβολισμού οδηγεί σε μειωμένη κάθαρση και αυξημένα επίπεδα της αλπραζολάμης στον ορό.
Συνέπεια: Ενίσχυση της κατασταλτικής δράσης της αλπραζολάμης στο ΚΝΣ. Στην προκειμένη ασθενή (82 ετών με ΧΑΠ), αυτό αυξάνει δραματικά τον κίνδυνο αναπνευστικής καταστολής, υπερκαταστολής και πτώσεων.
Μηχανισμός: Παρότι η συγκεκριμένη αλληλεπίδραση δεν εντοπίστηκε κατά την αρχική σάρωση των διεθνών φαρμακολογικών δεδομένων, το επίσημο SPC αναφέρει ρητά ότι η ομεπραζόλη είναι ισχυρός αναστολέας του ενζύμου CYP2C19. Η σερτραλίνη μεταβολίζεται εν μέρει μέσω αυτού του μονοπατιού, συνεπώς η συγχορήγηση μπορεί να οδηγήσει σε αυξημένα επίπεδα σερτραλίνης στο πλάσμα.
Συνέπεια: Αυξημένος κίνδυνος δοσοεξαρτώμενων ανεπιθύμητων ενεργειών της σερτραλίνης, όπως υπονατριαιμία (ιδιαίτερα επικίνδυνη σε ηλικιωμένους) και σεροτονινεργικό σύνδρομο.
Σύνδεση με Google